Wyobraź sobie Florencję 1921 roku. Zapach skóry w małym warsztacie, szum podróżników wracających z hotelu Savoy w Londynie, gdzie młody Guccio Gucci pracował jako bagażowy. To właśnie tam, obserwując walizki zamożnych gości, zrodził się pomysł: produkować akcesoria, które będą symbolem podróży, elegancji i luksusu. We Florencji Gucci otworzył swój pierwszy sklep, łącząc rzemiosło toskańskich siodlarzy z wizją nowoczesnej marki.

Dlaczego Gucci wciąż fascynuje?

Bo marka stworzyła własny język. Zielono‑czerwono‑zielona taśma, horsebit, monogram GG, bambusowa rączka torebki. Te elementy działają jak skróty myślowe, mówiące “luksus” bez słów. Dziś Gucci to filar grupy Kering, ale też marka pod presją. W marcu 2025 roku dyrektorem kreatywnym został Demna, a jego pierwszy pokaz “Primavera” odbył się w lutym 2026. To sygnał nowego rozdziału, próba odrodzenia (wewnątrz nazywana Rinascimento) w momencie, gdy sprzedaż wymaga impulsu. Historia marki wraca do korzeni, bo czasem trzeba spojrzeć wstecz, żeby iść naprzód.

fot. nen.press

Korzenie i przełomy

Guccio Gucci urodził się 26 marca 1881 we Florencji, ale jego wizję wypolerował londyński hotel Savoy. Około 1897 roku młody Guccio pracował tam jako liftboy i portier, obserwując bagaże arystokratów i ich wyrafinowany styl. Wrócił do Toskanii z pomysłem: połączyć angielską elegancję z włoskim rzemiosłem skórzanym. Nauczył się fachu u miejscowej firmy Franzi, ożenił z Aidą Calvelli i doczekał synów (Aldo, Vasco, Rodolfo, który później stał się aktorem jako “Maurizio d’Ancora”) oraz adoptowanego Ugo.

W 1921 roku otworzył “Azienda Individuale Guccio Gucci” przy Via della Vigna Nuova 7, warsztat produkcyjny mieścił się przy Via del Parione. To tam zaczęła krystalizować się “Gucciness”: precyzja krawiectwa plus angielski sznyt.

fot. wwd.com

Innowacje z niedoboru

Lata 30. zmusiły Guccia do kreatywności. Embargo Ligi Narodów wobec Włoch (inwazja na Etiopię) sparaliżowało dostawy skóry, więc firma stworzyła tkaninę Diamante z konopi. Paradoksalnie, to ograniczenie stało się znakiem rozpoznawczym. W 1938 lub 1939 otworzył sklep w Rzymie przy Via Condotti.

Po wojnie nastąpiła eksplozja ikonografii: bambusowa torebka (ok. 1947), zielono-czerwono-zielona taśma inspirowana siodłami, wreszcie mokasyn z klamrą horsebit (1952-1953). Mediolan pojawił się w 1951, Nowy Jork w 1953.

2 stycznia 1953 roku Guccio Gucci zmarł. Zostawił imperium w rękach synów, którzy mieli zamiar podbić świat.

Od sporów do spektakularnych zwrotów

Po 1953 roku Gucci przestaje być warsztatem, a zaczyna być globalną maszyną do robienia pieniędzy. I tu się zaczyna prawdziwa jazda bez trzymanki.

Zwroty akcji

Spory rodzinne po 1974 roku to dramat godny serialu. Maurizio Gucci przejmuje stery, ale kończy zastrzelony 27.03.1995 na zlecenie byłej żony Patrizii Reggiani (skazanej w 1998). W tym samym roku Tom Ford, dyrektor kreatywny od 1994, pokazuje kolekcję FW ’95, która ratuje tonący dom mody. Firma wchodzi na giełdę, a François Pinault przez PPR stopniowo kupuje kontrolę.

Dziś

fot. luxferity.com

Po Fordzie przychodzą: Frida Giannini (2006), Alessandro Michele (2015-2022/23, ten od maxymalizmu i logomanii 2.0), Sabato De Sarno (2023-2025), wreszcie Demna (od 03.2025; pierwszy pokaz 02.2026; kampanie “La Famiglia”, “GucciCore”).

Przychody? 2022: ok. 10,5 mld €. Potem spadki: 2024 to 7,65 mld €, 2025 ok. 6,0 mld € (92% retail, Rosja 0 €). I kw. 2026: ok. 1,35 mld €, ale sekwencyjna poprawa w H1 2026 daje nadzieję. Marża operacyjna 2025: ok. 16%. Kering trzyma firmę (rodzina Pinault ~42%+ przez Artémis), prezes Francesca Bellettini (09.2025) raportuje do Luki de Meo (CEO Kering). Sieć: 478-529 butików.

fot. vitkac.com

ESG: “fur-free” od 2018, program Equilibrium (Gucci‑Up, Scrap‑less), ale zarzuty o offsety i skóry egzotyczne trwają. UE nałożyła karę ok. 120 mln € za RPM (2015-2023). W 2025 wyciek danych (cyber). Gucci balansuje między dziedzictwem a korporacyjnym zarządzaniem kryzysowym.

Dziedzictwo, które wciąż się przekształca

Historia Gucci to nie zamknięta książka, a raczej ciągle dopisywany pamiętnik. Od florenckiego warsztatu po wybiegi w Paryżu i Mediolanie, marka przeszła przez triumfy, kryzys rodzinny, bankructwo i spektakularne odrodzenie. Co ciekawe, każda z tych transformacji nie wymazała poprzedniej tożsamości, tylko dołożyła kolejną warstwę do tego, czym Gucci jest dzisiaj.

fot. wwd.com

Współczesna moda lubi opowieści o heritage, ale niewiele marek potrafi tak autentycznie połączyć tradycję rzemiosła z odwagą rewolucji estetycznej. Gucci pokazuje, że dziedzictwo to nie muzeum, to żywy organizm. Materiał, który wciąż się przekształca, zachowując DNA oryginału.